Druga mowa Sofara: Sprawiedliwość nie zna wyjątków

Muszę odpowiedzieć

20

1 Wówczas zabrał głos Sofar z Naamy i rzekł:

2 «Do tego każą powrócić mi myśli,

wywołane wewnętrznym wzburzeniem.

3 Słucham nauki dla mnie obraźliwej,

i duch mój mądry każe odpowiedzieć.

Chwilowa radość nieprawego

4 Czyż nie wiesz? Od dawien dawna,

odkąd jest człowiek na ziemi,

5 radość występnych jest krótka,

szczęście niewiernego trwa chwilkę,

6 choć w pysze chce sięgać po niebo

i głową dotykać obłoków.

7 Jak gnój 20 ,7  Inni popr.: „jak widmo”. po nim zginie na zawsze,

a ci, co go widzieli, mówią: A gdzież on?

8 Jak sen przeminął, nie można go znaleźć –

jak nocne marzenie – wypłoszony.

9 Choć goni go oko, nie sięgnie,

jego miejsce nie ujrzy go więcej.

10 Synowie jego będą błagać 20 ,10  „Błagać” – inni tłum.: „wynagradzać”; „ręce” – inni popr.: „potomkowie”. Cały ten wiersz inni umieszczają po w. 19 . biednych,

jego ręce zwrócą jego mienie.

Zwraca nieprawe bogactwa

11 Jego kości tak pełne były krzepy:

wraz z nim ją kładą do prochu.

12 Jego usta w złu smakowały,

ukrywał je pod językiem,

13 oszczędzał je i nie wypuszczał,

trzymał na środku podniebienia.

14 Pokarm ten zmienił się w trzewiach,

we wnętrzu, w gorycz wężową.

15 Bogactwa połknął i zwraca:

Bóg wyrzuca je z niego.

16 Jad wężowy on wsysał,

zabije go język żmijowy.

17 Nie spojrzy na wody 20 ,17  Inni popr.: „potoki oliwy”. Literatura ugarycka wspomina o mleku i oliwie jako symbolach bogactwa kraju rolniczego; por. Iz 7 ,15 . płynące,

na rzeki, co płyną miodem i śmietaną.

18 Zwrócił swój zysk nie połknięty.

Wymiana dóbr go nie cieszy.

19 Ubogich miażdżył i pozostawiał,

zagrabił dom, choć go nie budował,

20 nie zaznał spokoju w swym wnętrzu,

nie uratował się swoim skarbem 20 ,20  Tekst różnie popr. i tłum..

Chciwość nie nasyci

21 Nic nie uszło jego chciwości,

stąd jego dobra nietrwałe.

22 Poczuje głód mimo obfitości,

owładnie nim siła nieszczęścia.

23 Gdy będzie czym wnętrze napełnić,

[Bóg] ześle na niego żar swego gniewu,

wyleje nań fale swej zapalczywości.

Niespodziewana kara

24 Uciekł przed bronią żelazną,

przebije go łuk brązowy.

25 Wyciągnął 20 ,25  Wyraz różnie popr.; inni za LXX: „strzała”. [strzałę], wyszła mu z grzbietu,

błysk ostrza – z jego żółci.

Owładnie nim przerażenie.

26 Cały mrok jak skarb zachowany dla niego,

nie wzniecony ogień go strawi,

pochłonie ocalałego w namiocie.

27 Jego winę ujawnią niebiosa,

przeciw niemu ziemia powstanie 20 ,27  Dzień sądu nad narodami..

28 Dom jego powódź uniesie,

rzeki, co płyną w dniu Jego gniewu.

29 To los odstępcy od Boga,

dziedzictwo przez Boga przyznane».