Litości, Boże!

17

1 Złamany mój duch, ulatują me dni, zostaje mi cmentarz.

2 Czyż nie naśmiewcy są ze mną?

Od szyderstw mam noce bezsenne.

3 Ty sam racz zastaw 17 ,3  Za jakim można było się wydostać z więzienia. Za Hioba tylko Bóg może poręczyć, dosł.: „w dłoń uderzyć” – gest prawny biorącego odpowiedzialność za drugiego. przechować,

bo któż chce za mnie poręczyć?

4 Zamknąłeś ich umysł przed rozsądkiem,

nie dopuścisz do ich triumfu.

5 „Zwołano bliskich do podziału,

a słabną oczy własnych dzieci” 17 ,5  Przysłowie ludowe mówi o udziale przyjaciół w łupach, podczas gdy własne dzieci są głodne. Hiob stosuje przysłowie do przyjaciół, którzy będąc duchowo ubogimi, dzielą się swoją wiedzą z innymi..

6 Wydano mnie ludziom na pośmiewisko,

jestem w ich oczach wyrzutkiem 17 ,6  Wyraz różnie tłum..

Pobożni się umacniają

7 Moje oko przyćmione od bólu,

członki me wyschły jak cień.

8 Ludzie prawi są tym przerażeni,

uczciwy na złego się gniewa.

9 Sprawiedliwy trwa mocno przy swojej drodze^s,

kto ręce ma czyste, moc zwiększa.

Już nie ma nadziei

10 Wy wszyscy, nawróćcie się, przyjdźcie!

Mędrca wśród was nie znajduję.

11 Minęły dni moje, rwą się moje plany

i serca mego pragnienia.

12 Noc chcą zamienić w dzień:

Światło jest bliżej niż ciemność 17 ,12  Może aluzja do 11 ,17nn..

13 Mam ufać? Szeol^s mym domem,

w ciemności rozścielę swe łoże.

14 Grobowi powiem: Tyś moim ojcem,

moja matko i siostro – robactwu.

15 Właściwie, po cóż nadzieja 17 ,15  Tzn.: „Moją nadzieją jest grób, podziemie z życiem cieni”. LXX: „Kto moje dobro zobaczy?”,

kto dojrzy nadziei mej przedmiot?

16 Czy zejdzie do wrót Szeolu?

Czy razem do ziemi pójdziemy?»