Odpowiedź Hioba: Triumf wiary człowieka opuszczonego

Nie dręczcie mnie!

19

1 Wówczas zabrał głos Hiob i rzekł:

2 «Dokąd mnie dręczyć będziecie

i gnębić waszymi słowami?

3 Dziesiąty raz mnie znieważacie.

Nie wstyd wam nade mną się pastwić?

4 Gdybym naprawdę zbłądził,

we mnie by tkwiła nieprawość 19 ,4  Sens przypuszczalny: byłaby to tylko moja osobista sprawa..

5 Jeśli naprawdę chcecie triumfować,

próbujcie mi dowieść ohydy.

Bóg mnie poniżył

6 Wiedzcie, że Bóg mnie pognębił

i w swoje sieci dokoła mnie ujął.

7 Gdy krzyknę: Gwałt – nie ma echa,

wezwę ratunku – nie ma rozstrzygnięcia.

8 Drogę mi zamknął – nie przejdę;

na ścieżkach ciemności roztoczył.

9 Pozbawił mnie całkiem godności,

koronę zerwał mi z głowy,

10 wszystko mi zburzył. Odchodzę.

Nadzieję mi podciął jak drzewo.

Najbliżsi zawiedli

11 Zapłonął na mnie gniewem,

za wroga mnie swego poczytał.

12 Hufce Jego razem przychodzą wszystkie,

przetarły swą drogę do mnie

i obległy mój namiot.

13 Bracia ode mnie uciekli,

znajomi stronią ode mnie,

14 najbliżsi zawiedli i domownicy,

zapomnieli o mnie goście mego domu.

15 Moje służące mają mnie za obcego,

jak cudzoziemiec jestem w ich oczach.

16 Na sługę wołałem, a nie odpowiada,

me usta musiały go prosić,

17 żonie mój oddech niemiły,

i cuchnę synom mego wnętrza 19 ,17  Inni tłum. ten zwrot: „moim braciom”.,

18 gardzą mną nawet podrostki,

szydzą, gdy staram się podnieść.

19 Odrazę wzbudzam u bliskich,

nastają na mnie kochani.

20 Do skóry, do ciała przyrosły mi kości,

ocaliłem [tylko] ciało moich dziąseł 19 ,20  Tekst skażony, różnie popr.; tłum. przypuszczalne. Sens: pozostały mi tylko usta do mówienia..

21 Zlitujcie się, przyjaciele moi, zlitujcie 19 ,21  Podstawowym obowiązkiem przyjaciela jest litość, a nie potępianie i doszukiwanie się grzechu w cierpiącym człowieku. Wystarczy cierpienie zesłane przez Boga. Nie trzeba powiększać go domysłami.,

bo ręka Boga mnie dotknęła.

22 Czemu, jak Bóg, mnie ścigacie?

Nie syci was wygląd ciała?

Wybawca mój żyje

23 Oby me słowa zostały spisane,

oby w księdze 19 ,23  Inni tłum.: „w brązie”. utrwalone!

24 Żelaznym rylcem i ołowiem 19 ,24  Inni popr. wg Jr 17 ,1  na: „rylcem (diamentowym)”.

na skale wyryte na wieki!

25 Lecz ja wiem: Wybawca 19 ,25  Hebr.: goel; zob. przyp. do Iz 41 ,14 . mój żyje

i jako ostatni stanie na ziemi.

26 Potem me szczątki skórą przyodzieje,

i ciałem swym Boga zobaczę 19 ,26  Hiob wierzy, że Bóg wróci mu pełne szczęście po przywróceniu ciała. Inni tłum.: „Nawet gdy to (robactwo) zniszczy moje ciało, bez ciała Boga zobaczę”; tekst skażony, różnie popr..

27 To właśnie ja Go zobaczę,

moje oczy ujrzą, nie kto inny;

moje nerki^s już mdleją z tęsknoty.

Dla was On sędzią

28 Powiecie: Po cóż 19 ,28  Inni tłum. w sensie zachęty: „Jak mamy...” mamy go ścigać

i w nim znajdować sedno sprawy?

29 Wy sami drżyjcie przed mieczem,

bo miecz to oburzenie 19 ,29  Inni popr. za LXX: „zapłonie gniew za grzechy”. Przestroga przed sądem Bożym za fałszywe oskarżenie. na grzechy.

Wiedzcie, że sądy istnieją».