Szybko przemija życie

14

1 14 ,1 -6  Por. 7 ,1n . Człowiek zrodzony z niewiasty

dni ma krótkie i niespokojne,

2 wyrasta i więdnie jak kwiat,

przemija jak cień, co nie trwa,

3 a na takiego masz oko otwarte;

mnie 14 ,3  „Jego” wg przekł. staroż. stawiasz przed swoim sądem.

4 Któż czystym uczyni skalane?

Nikt zgoła.

5 Skoro dni jego są wyznaczone,

liczba miesięcy u Ciebie,

kres wyznaczyłeś im nieprzekraczalny,

6 odwróć od niego wzrok 14 ,6  Tzn. przestań doświadczać. – niech odpocznie,

niech cieszy się dniem najemnika!

Śmierć kresem nadziei

7 Drzewo ma jeszcze nadzieję,

bo ścięte na nowo wyrasta,

świeżych pędów nie braknie.

8 Choć bowiem korzeń zestarzeje się w ziemi,

a pień jego w piasku zbutwieje,

9 gdy wodę poczuje, odrasta,

wypuszcza gałęzie jak młoda roślina.

10 A człowiek umiera, przepada.

Ze świata schodzi człowiek, i gdzie jest?

11 Wody z morza znikną

i rzeki wprzód wyschną doszczętnie –

12 a człowiek umarły nie wstanie,

nie zbudzą się [zmarli], póki trwa niebo 14 ,12  Por. np. Ps 89 [88 ],30 .37n ; 148 ,4nn.,

ze snu swego się nie ocucą.

Czy gniew przeczekać w Szeolu?

13 O gdybyś w Szeolu^s mnie schował 14 ,13  Por. Iz 26 ,20  i Am 9 ,2nn, gdzie mowa o próbie schowania się przed gniewem Bożym.,

ukrył, aż gniew Twój przeminie,

czas mi wyznaczył, kiedy mnie wspomnisz!

14 Ale czy zmarły ożyje?

Czekałbym przez wszystkie dni mojej służby,

aż moja zmiana nadejdzie.

15 Ty byś zawezwał, ja bym Ci odpowiadał,

zapragnąłbyś dzieła rąk swoich.

16 Gdy teraz kroki moje liczysz,

wtedy byś grzech mój puścił w niepamięć,

17 pod pieczęcią byś winę moją trzymał,

a moje zło byś wybielił.

Próżna nadzieja

18 Góra rozpadnie się w gruzy

i skała zmieni swe miejsce,

19 woda zniszczy kamienie,

fala podmyje glebę;

i Ty nadzieję niweczysz w człowieku 14 ,19  Por. 7 ,7 -10 ; 10 ,22n ..

20 Miażdżysz na zawsze i on odchodzi,

pozbawiasz kształtu, odsyłasz.

21 Czy we czci jego synowie? – On nie wie.

Czy też wzgardzeni? – Już o tym nie myśli.

22 Zadręcza go własne ciało 14 ,22  Zapewne mowa o wspomnieniu życia w ciele.,

odczuwa ból swojej duszy».