Pierwsze napomnienie dane Achazowi

7

1 Za czasów Achaza, syna Jotama, syna Ozjasza, króla Judy, wyruszył Resin, król Aramu, z Pekachem, synem Remaliasza, królem Izraela, przeciw Jerozolimie, aby z nią toczyć wojnę 7 ,1  Wojna syro-efraimska za króla Achaza (734 –728 ) przeciw Judzie w r. 734 ; zob. 2  Krl 16 ,5 -9 ., ale nie mógł jej zdobyć. 2 I przyniesiono tę wiadomość do domu Dawida: «Aram stanął obozem w Efraimie!» Wówczas zadrżało serce króla i serce ludu jego, jak drżą od wichru drzewa w lesie.

3 Pan zaś rzekł do Izajasza: «Wyjdź naprzeciw Achaza, ty i twój syn, Szear-Jaszub 7 ,3  „Szear-Jaszub” – symboliczne imię starszego syna Izajasza, które znaczy „Reszta powróci” lub „nawróci się”, por. 4 ,3n ; „Górna Sadzawka” – prawdopodobnie przy źródle Gichon w dolinie Cedronu; „Pole Folusznika” – nazwa wzięta być może od nazwiska osoby albo od prac zawodowych wykonywanych w owym miejscu, tj. od folowania (zgęszczania tkaniny sukna i farbowania płócien)., na koniec kanału Górnej Sadzawki, na drogę Pola Folusznika, 4 i powiedz do niego:

Uważaj, bądź spokojny, nie bój się!

Niech twoje serce nie słabnie z powodu tych dwóch oto niedopałków dymiących głowni,

z powodu zaciekłości Resina, Aramejczyków i syna Remaliasza: 5 dlatego że Aramejczycy, Efraim i syn Remaliasza postanowili twą zgubę, mówiąc:

6 Wtargnijmy do Judei, przeraźmy ją i podbijmy dla siebie, a królem nad nią ustanowimy syna Tabeela!

7 Tak mówi Pan Bóg:

Nic z tego – tak się nie stanie!

8aBo stolicą Aramu jest Damaszek, a głową Damaszku Resin;

9ai stolicą Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza;

8bale jeszcze sześćdziesiąt pięć lat 7 ,8b  Tekst trudny. Wielu poprawia „sześćdziesiąt pięć” na: „sześć albo pięć lat”, uważając wyrażenie za ogólne. Damaszek został zburzony przez Asyryjczyków w 732  r. przed Chr., a Samaria w 721 . Wtedy przestało istnieć królestwo północne Izraela, czyli Efraim.,

a Efraim zdruzgotany przestanie być narodem.

9bJeżeli nie uwierzycie 7 ,9b  Wiara w Boga (temat ważny u Izajasza) wymaga całkowitej i wyłącznej ufności w Niego, z wykluczeniem szukania pomocy u ludzi; por. 28 ,16 ; 30 ,15 ; Jr 17 ,5 ; Ps 52 [51 ],9 ., nie ostoicie się».

Drugie napomnienie: znak Emmanuela

10 I znowu Pan przemówił do Achaza tymi słowami: 11 «Proś dla siebie o znak^s od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Szeolu^s, czy to wysoko w górze!» 12 Lecz Achaz odpowiedział: «Nie będę prosił i nie będę wystawiał Pana na próbę». 13 Wtedy rzekł [Izajasz]:

7 ,14  „Znak” – jedno z głównych proroctw mesjańskich, wygłoszone przez Izajasza do króla Achaza w 734  r. przed Chr., zapowiadające dziewicze poczęcie i narodzenie Mesjasza, Jezusa Chrystusa, jak rozumie Ewangelia cytująca ten tekst w Mt 1 ,22n oraz cała tradycja Kościoła. Znak dany Achazowi obejmuje dziewicze narodzenie Mesjasza i okoliczności współczesne Izajaszowi, przedstawione w wizji i perspektywie proroczej jako okoliczności dzieciństwa Mesjasza; „Oto Panna...” – zachowujemy stary przekład z Wlg. Dosł. wg hebr.: „Oto panna poczęła i rodzi syna, któremu nada imię Emmanuel”; hebr. alma[h] znaczy: młoda panna lub młoda kobieta zamężna, nie będąca jeszcze matką; wyraz ten podkreśla młodość osoby i normalnie suponuje dziewictwo; LXX oddaje je przez wyraz parthenos – dziewica, podobnie jak hebr. betula[h]; „Emmanuel” (hebr.: Immanuel) – imię symboliczne (por. 1 ,26 ), znaczy „Bóg z nami”; por. 8 ,8 .10 ; Ps 46 [45 ],8 .12 . Interpretacja mesjańska tego proroctwa ma dziś dwie formy. Jedna, nowsza, wyjaśnia je w sensie dosłownym i odnosi do Ezechiasza, którego wkrótce miała urodzić młoda małżonka króla Achaza, co miało być znakiem trwałości dynastii Dawidowej wg obietnicy Boga zapisanej w 2  Sm 7 ,1nn, a w sensie typicznym, do Chrystusa, którego Ezechiasz sobą wprawdzie zapowiada, ale imię i przymioty Emmanuela absolutnie wykraczają poza syna Achaza. Druga, tradycyjna interpretacja odnosi tekst w sensie wyrazowym do Chrystusa, bo dowodzą tego: 1 ) Uroczysta forma proroctwa i podobne proroctwo w Mi 5 ,2 ; symboliczne imię Chłopca, a także wyłącznie Jemu przysługujące i nadawane: tytuły, zalety i dary osobiste oraz przymioty Jego królestwa, opisane w dalszych proroctwach Izajasza: 8 ,8 .10 ; 9 ,1 -6 ; 11 ,1 -9 ; 2 ) Zastosowanie tego proroctwa przez Mt 1 ,22n do narodzenia Chrystusa i spełnienie się na Chrystusie wg opowiadania Łk rozdz. 1 –2 ; 3 ) Świadectwo staroż. przekł. Pisma Świętego, które tłum. alma[h] wyrazami znaczącymi ściśle i wyłącznie „dziewica”; 4 ) Tradycja starożydowska i chrześcijań- ska, przejawiająca się w przekładach biblijnych, w liturgii i w pismach Ojców Kościoła, doktorów i egzegetów aż po najnowsze czasy.«Słuchajcie więc, domu Dawidowy:

Czyż mało wam

uprzykrzać się ludziom,

iż uprzykrzacie się także mojemu Bogu?

14 Dlatego Pan sam da wam znak:

Oto PANNA pocznie i porodzi Syna,

i nazwie Go imieniem EMMANUEL.

15 Śmietanę i miód spożywać będzie,

aż się nauczy odrzucać zło, a wybierać dobro.

16 Bo zanim Chłopiec będzie umiał odrzucać zło

i wybierać dobro,

zostanie opuszczona kraina,

której dwóch królów ty się uląkłeś.

17 Pan sprowadzi na ciebie i na twój lud,

i na dom twego ojca czasy,

jakich nie było od chwili odpadnięcia Efraima od Judy.

18 W owym dniu zagwiżdże Pan na muchy

przy końcu odnóg Nilowych w Egipcie

i na pszczoły w ziemi asyryjskiej.

19 I przylecą, i wszystkie razem obsiądą

parowy potoków i rozpadliny skalne,

każdy krzak kolczasty i wszystkie pastwiska.

20 W owym dniu ogoli Pan brzytwą, 7 ,15  Zob. 7 ,22 . Pokarm prosty, ale przez pasterzy bardzo ceniony. Jego obfitość w krainie jest znakiem dobrobytu mieszkańców i żyzności ziemi; por. Wj 3 ,8 .17 ; Kpł 20 ,24 ; Jr 11 ,5 ; 32 ,22 . Dla rolników natomiast i dla mieszczan ten skromny pokarm jest znakiem zubożenia i niedostatku, w który popadli na skutek najazdu wroga. 7 ,16  Tj. ziemie obu królestw Samarii i Syrii Damasceńskiej (Aramu). 7 ,17  Ten i 20  w. zawierają glosę: „króla Asyrii”, którą należy pominąć, mimo że ją wykazują: hebr., gr., syr., VL i Wlg.

wynajętą za Rzeką^s 7 ,20  „Rzeką” – hebr. ma tu glosę: „od króla asyryjskiego”; „obetnie” – zapowiedź uprowadzenia do niewoli.,

głowę i włosy na nogach,

także i brodę obetnie.

21 W owym dniu każdy będzie hodował

sztukę bydła i dwie owce,

22 a dzięki obfitemu udojowi mleka

będzie jadł śmietanę.

Zaiste, śmietanę i miód jeść będzie

każdy pozostały w kraju 7 ,22  Obfitość tego pokarmu w zniszczonym kraju i w okresie nędzy będzie stanowić tak dla ocalałych, jak i dla Emmanuela (w. 15 ) pożywienie wyśmienite i dostatnie..

23 W owym dniu wszelki obszar,

tam gdzie jest tysiąc winnych szczepów

wartości tysiąca syklów^s srebrnych,

stanie się pastwą głogu i cierni.

24 Ze strzałami i łukiem wejdzie tam [myśliwy],

bo cała ziemia będzie [pokryta] głogiem i cierniami.

25 A w żadne góry, które się uprawiało motyką,

nikt się nie zapuści,

bojąc się głogu i cierni;

posłużą one za wygon dla wołów

i do deptania przez trzodę».