18

1 A dla Twych świętych^s była bardzo wielka światłość,

gdy głos ich słyszano, a nie widziano 18 ,1  Gdyż Egipcjanie nie widzieli Izraelitów. postaci –

uznawano ich za szczęśliwych, bo nie cierpieli jak tamci przedtem;

2 a dziękowano, że nie szkodzą, choć przedtem krzywd doznali,

i błagano o darowanie sprzeciwu 18 ,2  Inni tłum.: „o łaskę wyjścia”; por. Wj 11 ,8 ..

3 Dałeś przed nimi słup ognisty

jako przewodnika w nieznanej wędrówce,

jako nieszkodliwe słońce w zaszczytnej tułaczce.

4 A tamci zasłużyli, by ich pozbawiono światła i zamknięto w ciemności,

bo w niewoli trzymali Twych synów,

przez których świat miał otrzymać niezniszczalne światło Prawa^s.

Egipt a Izrael: anioł śmierci

5 Za to, że zamyślili wymordować dzieci świętych^s –

kiedy to jedno Dziecię 18 ,5  „Dziecię” – Mojżesz; por. 11 ,14 ; „dzieci” – śmierć pierworodnych (Wj 12 ,29n ); „topieli” – zagłada wojsk faraona (Wj 14 ,27n ). porzucone zostało i uratowane –

za karę zabrałeś im mnóstwo ich dzieci

i wygubiłeś ich razem w burzliwej topieli.

6 Noc ową oznajmiono wcześniej naszym ojcom,

by nabrali otuchy, wiedząc dobrze, jakim przysięgom zawierzyli.

7 I lud Twój wyczekiwał

ocalenia sprawiedliwych, a zatraty wrogów.

8 Czym bowiem pokarałeś przeciwników,

tym wsławiłeś nas, powołanych.

9 Pobożni potomkowie dobrych składali w ukryciu ofiary 18 ,9  „Ofiary” – pierwsza Pascha jednocząca lud Boży; „Boskie” – kod. S ma: „świętości”.

i ustanowili zgodnie Boskie prawo,

że jednakowo te same dobra

i niebezpieczeństwa podejmą święci,

i już zaczęli śpiewać hymny przodków.

10 Wtórowały im skłócone krzyki wrogów,

rozlegał się żałosny głos zawodzących nad dziećmi.

11 Podobną ponieśli karę i pan, i niewolnik,

człowiek z ludu cierpiał tak samo jak król;

12 wszyscy naraz z powodu tej samej śmierci

mieli nieprzeliczonych umarłych.

Żywych nie starczyło nawet do grzebania,

bo w jednej chwili wyginęło ich najcenniejsze potomstwo.

13 Ci, którzy uprawiając czary, w nic nie wierzyli,

po zagładzie pierworodnych uznali, że lud [Izraela] jest synem Bożym 18 ,13  Por. Wj 4 ,22 ; Jr 31 ,20 ; Oz 11 ,1 ..

14 18 ,14n  Liturgia Bożego Narodzenia stosuje te wiersze do Wcielenia Słowa, które położyło kres niewoli grzechu; por. też Ap 19 ,11n . Gdy głęboka cisza ogarniała wszystko,

a noc w swoim biegu dosięgała połowy,

15 wszechmocne Twe słowo z nieba, z królewskiej stolicy,

jak srogi wojownik runęło pośrodku zatraconej ziemi,

jako miecz ostry niosąc Twój nieodwołalny rozkaz.

16 I stanąwszy, napełniło wszystko śmiercią;

nieba dotykało, a zstąpiło na ziemię.

17 I zaraz zaczęły ich trapić straszne senne widziadła,

i napadły ich lęki nieoczekiwane.

18 A każdy gdzie indziej padając na wpół umarły,

wyjawiał przyczynę, dla której umierali,

19 trapiące ich sny uprzedziły ich o tym,

by nie ginęli, nie wiedząc, dlaczego strasznie cierpią.

20 Także na sprawiedliwych przyszła próba śmierci,

doszło na pustyni do zagłady wielu,

ale gniew ten nie był długotrwały.

21 Śpiesznie bowiem do walki wystąpił Mąż Nieskazitelny,

broń swojej posługi

niosąc: modlitwę i przebłagalną ofiarę kadzielną.

Stawił czoło gniewowi, położył kres klęsce, 18 ,20  Bunt na pustyni; zob. Lb rozdz. 16 .

ukazawszy, że Twoim jest sługą 18 ,21  Mowa o Aaronie (Lb 17 ,11nn)..

22 Przezwyciężył on gniew 18 ,22  „Gniew” – rkp: „tłum”; „Karzącego” – wpływ modlitwy na wyrok Bożej sprawiedliwości. nie siłą ciała,

nie mocą oręża,

lecz słowem pokonał Karzącego,

przypominając dane ojcom obietnice i przymierza.

23 Gdy umarli już padali gromadnie na siebie,

stanął pośrodku i położył kres zapalczywości,

i odciął jej drogę do żywych.

24 Bo cały świat 18 ,24  „Świat” – wyobrażony być może za pomocą barw; por. Za 1 ,8 ; „wspaniałość” – zob. Wj 28 ,15 -21 .36nn. był na jego szacie do stóp,

chwalebne imiona ojców wyryte na czterech rzędach kamieni

i na diademie jego głowy Twoja wspaniałość.

25 Przed nimi to ustąpił: Niszczyciel ich się uląkł 18 ,25  Rkp: „ulękli”.,

wystarczyła bowiem sama próba gniewu.