16

1 Potem posłyszałem donośny głos ze świątyni, mówiący do siedmiu aniołów:

«Idźcie i wylejcie siedem czasz gniewu Boga na ziemię!»

2 I poszedł pierwszy,

i wylał swą czaszę na ziemię.

A wrzód złośliwy, bolesny, wystąpił na ludziach 16 ,2  Wj 9 ,10n .,

co mają znamię Bestii,

i na tych, co wielbią jej obraz.

3 16,3-6 Por. Wj 7,19-24. Drugi wylał swą czaszę na morze:

i stało się ono jakby krwią zmarłego,

i wszystko, co żyje, poniosło śmierć –

co znajduje się w morzu.

4 Trzeci wylał swą czaszę na rzeki i źródła wód:

i stały się krwią.

5 I usłyszałem anioła wód mówiącego:

«Ty jesteś sprawiedliwy,

Który jesteś, Który byłeś,

o Święty^s,

że tak osądziłeś.

6 Ponieważ wylali krew świętych^s i proroków,

krew również pić im kazałeś.

Warci są tego!»

7 I usłyszałem, jak mówił ołtarz 16 ,7  Echo wysłuchanych modlitw; por. 8 ,4n .:

«Tak, Panie, Boże wszechwładny,

prawdziwe są Twoje wyroki i sprawiedliwe».

8 Czwarty wylał swą czaszę na słońce:

i dano mu władzę dotknąć ogniem ludzi.

9 I ludzie zostali dotknięci wielkim upałem,

i bluźnili imieniu^s Boga, który ma władzę nad tymi plagami,

a nie nawrócili się, by oddać Mu chwałę.

10 Piąty wylał swą czaszę na tron Bestii:

i w jej królestwie nastały ciemności 16 ,10  Wj 10 ,21nn.,

a ludzie z bólu gryźli języki

11 i Bogu nieba bluźnili za bóle swoje i wrzody,

ale od czynów swoich się nie odwrócili.

12 Szósty wylał swą czaszę na rzekę wielką, na Eufrat.

A wyschła jej woda,

by dla królów ze wschodu słońca droga stanęła otworem 16 ,12  Nawiązanie do przejścia przez Morze Czerwone i Jordan..

13 I ujrzałem [wychodzące] z paszczy Smoka i z paszczy Bestii,

i z ust Fałszywego Proroka 16 ,13  „Fałszywy Prorok” – czyli Bestia druga (13 ,11 ; 19 ,20 ; 20 ,10 ); „ropuchy” – symbolizują gadatliwą propagandę szatańską.

trzy duchy nieczyste, jakby ropuchy;

14 a są to duchy czyniące znaki^s – demony,

które wychodzą ku królom całej zamieszkanej ziemi,

by ich zgromadzić na wojnę w wielkim dniu^s wszechmogącego Boga.

15 <Oto przyjdę jak złodziej:

Błogosławiony, który czuwa

i strzeże swych szat,

by nago nie chodzić i by sromoty jego nie widziano> 16 ,15  Wiersz ten, przerywający kontekst, został tu umieszczony zapewne przez późniejszego redaktora; por. 3 ,3n .18 ..

16 I zgromadziły ich na miejsce zwane po hebrajsku Har-Magedon 16 ,16  Symboliczne miejsce światowej klęski wrogów Boga; por. Megiddo: Sdz 5 ,19 ; 2 Krl 9 ,27 ; 23 ,29 ; Za 12 ,11 ..

17 Siódmy wylał swą czaszę w powietrze:

a ze świątyni od tronu dobył się donośny głos mówiący:

«Stało się!»

18 I nastąpiły błyskawice i głosy, i gromy,

i nastało wielkie trzęsienie ziemi,

jakiego nie było, odkąd jest człowiek na ziemi:

takie trzęsienie ziemi, tak wielkie.

19 A wielkie miasto rozpadło się na trzy części 16 ,19  Oznacza to doszczętną zagładę.

i miasta pogan runęły.

I wspomniał Bóg na Wielki Babilon,

by mu dać kielich wina swego zapalczywego gniewu.

20 I pierzchła wszelka wyspa, i gór już nie znaleziono.

21 I grad ogromny o wadze niemal talentu^s spadł z nieba na ludzi.

A ludzie Bogu bluźnili za plagę gradu,

bo plaga jego była bardzo wielka.