Odnowienie przymierza

23

1 Wtedy król polecił przez posłów, by zebrała się przy nim cała starszyzna Judy i Jerozolimy. 2 I wszedł król do świątyni Pańskiej, a wraz z nim wszyscy ludzie z Judy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, kapłani i prorocy oraz cały lud, od najmniejszych aż do największych. Odczytał głośno 23 ,2  Dosł.: „dla ich uszu”. całą treść księgi przymierza^s, znalezionej w świątyni Pańskiej.

3 Następnie król stanął przy kolumnie i zawarł przymierze przed obliczem Pańskim, że pójdą za Panem, że będą przestrzegali Jego poleceń, przykazań i praw całym sercem i całą duszą, że w czyn zamienią słowa tego przymierza^s, spisane w tejże księdze. I cały lud przystąpił do przymierza.

Reforma religijna w kraju

4 Następnie król wydał rozkaz arcykapłanowi Chilkiaszowi, kapłanom 23 ,4  „Kapłanom” – Targ.: lp. z myślą o zastępcy; „stróżom progów” – zob. przyp. do 12 ,10 ; „Betel” – por. w. 15 oraz Wj 23 ,24 ; 34 ,13 ; Lb 33 ,52 ; Pwt 7 ,5 ; 13 ,8 ; co do kultów astralnych – por. Pwt 4 ,19 ; 17 ,3 z przyp. drugiego rzędu oraz stróżom progów, aby usunęli ze świątyni Pańskiej wszystkie przedmioty sporządzone dla Baala^s, Aszery^s i całego wojska niebieskiego^s. Kazał je spalić na zewnątrz Jerozolimy, na polach nad Cedronem, a popiół z nich zanieść do Betel. 5 Zniósł kapłanów pogańskich, których ustanowili królowie judzcy i którzy składali ofiary kadzielne na wyżynach^s, w miastach Judy i w okolicach Jerozolimy, oraz tych, którzy składali ofiary kadzielne Baalowi, słońcu, księżycowi, gwiazdozbiorom i całemu wojsku niebieskiemu. 6 Usunął Aszerę ze świątyni Pańskiej, na zewnątrz Jerozolimy do doliny Cedronu, i spalił ją w dolinie Cedronu, starł na popiół i rzucił popiół jej na groby pospolitego ludu. 7 Zburzył domy osób uprawiających nierząd sakralny w świątyni Pańskiej, gdzie kobiety przędły zasłony 23 ,7  Tłum. przypuszczalne. dla Aszery.

8 Kazał zgromadzić się wszystkim kapłanom z miast Judy i splugawił 23 ,8  „Splugawił” – kośćmi ludzkimi; por. w. 14 ; „wyżyny bram” – inni popr.: „chram kozłów”, tzn. demonów wyobrażonych przez kozły. wyżyny, gdzie ci kapłani składali ofiary – od Geba aż do Beer-Szeby. Zniszczył wyżyny bram, które znajdowały się u wejścia do bramy Jozuego, zarządcy miasta, po lewej stronie, gdzie wchodzi się do bramy miejskiej. 9 Jednakże kapłanom wyżyn 23 ,9  Wiersze 23 ,8 .20 mówią o pogańskich kapłanach wyżyn, których Prawo Mojżeszowe skazywało na karę śmierci; por. Pwt 17 ,2 -5 . Wiersz 9 mówi o prawowitych kapłanach, którzy czcili Jahwe na wyżynach. Sprowadzeni do Jerozolimy muszą zadowolić się rolą drugorzędną. nie wolno było przystępować do ołtarza Pańskiego w Jerozolimie, wyjąwszy to, że mogli jeść chleby przaśne wśród swoich braci. 10 Następnie splugawił Tofet 23 ,10  Znaczy zapewne „Palenisko”; por. 16 ,3 ; Iz 30 ,33 ; Jr 7 ,32 ; 19 ,6 .11n . w Dolinie Synów Hinnoma, aby już nikt odtąd nie przeprowadzał swego syna lub swojej córki przez ogień na cześć Molocha. 11 Kazał usunąć konie, które królowie judzcy poświęcili Słońcu u wejścia do świątyni Pańskiej, blisko mieszkania eunucha Netanmeleka, które było w obrębie podwórca, i spalił w ogniu rydwan słoneczny. 12 Ołtarze zaś na tarasie <górnej izby Achaza>, które zbudowali królowie Judy, oraz ołtarze, które zbudował Manasses w obydwu dziedzińcach świątyni Pańskiej – król zburzył i starł na proch 23 ,12  Tekst popr.; TM: „i uciekł stamtąd”., a proch z nich wrzucił do doliny Cedronu. 13 Nadto król splugawił wyżyny, które stały naprzeciw Jerozolimy, na południe od Góry Zniszczenia 23 ,13  LXX: „Oliwnej”, zgodnie z informacją 1 Krl 11 ,7 ., a które Salomon, król izraelski, zbudował dla Asztarty^s – ohydy Sydończyków^s, dla Kemosza – ohydy Moabitów, i dla Milkoma – obrzydliwości Ammonitów. 14 Połamał stele^s i wyciął aszery, a miejsca ich zarzucił kośćmi ludzkimi.

15 Nawet ołtarz będący w Betel – wyżynę utworzoną przez Jeroboama, syna Nebata, który doprowadził Izraela do grzechu 23 ,15  Zob. 1 Krl 12 ,28nn. – zburzył również ten ołtarz i wyżynę, potłukł kamienie, starł na proch, spalił też aszerę.

16 Jozjasz rozejrzał się i ujrzał grobowce, które były tam na górze. Polecił zabrać kości z grobowców i spalił na ołtarzu, aby go splugawić – zgodnie z wyrokiem Pańskim obwieszczonym przez męża Bożego, który przepowiedział to, co się dzieje 23 ,16  Zob. 1 Krl 13 ,2 .. 17 Zapytał dalej: «Co to za pomnik tu widzę?» Odpowiedzieli mu ludzie z miasta: «To grobowiec męża Bożego, który przyszedł z Judy i przepowiedział to właśnie, co uczyniłeś z ołtarzem w Betel 23 ,17  Por. w. 15 .». 18 On zaś rzekł: «Zostawcie go w spokoju! Niech nikt nie rozrzuca jego kości!» Pozostawiono więc kości jego nietknięte, razem z kośćmi proroka, który przyszedł z Samarii 23 ,18  Por. 1 Krl 13 ,29 -32 ..

19 Jozjasz usunął również wszystkie przybytki wyżyn, które zbudowali królowie Izraela we wszystkich miastach Samarii, aby pobudzić <Pana> 23 ,19  Dod. wg przekł. staroż. do gniewu. I postąpił z nimi zupełnie tak jak z Betel. 20 Wszystkich zaś kapłanów wyżyn, którzy tam byli, złożył w ofierze na ołtarzach i spalił kości ludzkie na nich. Następnie wrócił do Jerozolimy.

21 Król wydał całemu ludowi następujący rozkaz: «Świętujcie Paschę^s na cześć Pana, Boga waszego, jak jest napisane w tej księdze przymierza». 22 Naprawdę, nie obchodzono takiej Paschy, jak ta, od dni sędziów, którzy rządzili Izraelem, i podczas całego okresu [rządów] królów Izraela i królów Judy. 23 Dopiero w osiemnastym roku [panowania] króla Jozjasza obchodzono taką Paschę na cześć Pana w Jerozolimie.

24 Co więcej, zaklinaczy, wieszczków, posążki domowe bóstw 23 ,24  Hebr.: terafim., bożki i wszystkie ohydy, jakie widziało się w kraju Judy i w Jerozolimie, Jozjasz usunął, żeby w czyn zamienić słowa Prawa, spisane w księdze, którą znalazł kapłan Chilkiasz w świątyni Pańskiej. 25 Nie było przed nim króla podobnego do niego, który by zwrócił się do Pana całym sercem, całą duszą i całą mocą – zgodnie z całym Prawem Mojżesza. I po nim już nie zjawił się taki jak on.

26 Jednakże Pan nie zaniechał żaru wielkiego gniewu. Gniew ten zapłonął przeciw Judzie za wszystkie zniewagi, które Mu wyrządził Manasses. 27 I Pan powiedział: «Nawet Judę odtrącę od oblicza mego, tak jak odtrąciłem Izraela. Odrzucę to miasto, które wybrałem, Jeruzalem, i świątynię, o której powiedziałem: Tam będzie moje imię^s!»

28 A czyż pozostałe dzieje Jozjasza i wszystkie jego czyny nie są opisane w Księdze Kronik Królów Judy?

29 Za jego dni faraon Neko 23 ,29  „Neko” – II (610 –595 ) śpieszył na pomoc ostatniemu królowi asyryjskiemu, wygnanemu przez Medów i Babilończyków; „do” – wyraz popr.; TM: „przeciw”., król egipski, wyruszył do króla asyryjskiego nad rzekę Eufrat. Gdy król Jozjasz wyszedł naprzeciw niemu, Neko spowodował jego śmierć w Megiddo, zaraz przy pierwszym spotkaniu. 30 Słudzy jego odwieźli na rydwanie jego zwłoki z Megiddo, sprowadzili je do Jerozolimy i pochowali w jego grobowcu. Ludność kraju wzięła Joachaza, syna Jozjasza, namaściła go i ogłosiła królem w miejsce jego ojca.

UPADEK JEROZOLIMY

Joachaz króluje w Judzie (609)

31 W chwili objęcia rządów Joachaz miał dwadzieścia trzy lata, a trzy miesiące panował w Jerozolimie. Matka jego miała na imię Chamutal i była córką Jeremiasza z Libny.

32 Czynił on to, co jest złe w oczach Pana, zupełnie jak jego przodkowie.

33 Faraon Neko zakuł go w kajdany w Ribla, w kraju Chamat, by nie panował w Jerozolimie, i nałożył na kraj daninę w wysokości stu talentów^s srebra i talentu 23 ,33  LXX: „stu talentów”. złota. 34 Faraon Neko ustanowił królem Eliakima, syna Jozjasza, w miejsce Jozjasza, jego ojca, i zmienił mu imię na Jojakim. Joachaza zaś schwytał i zaprowadził do Egiptu, gdzie umarł.

35 Jojakim dostarczał faraonowi srebra i złota. Jednakże musiał kraj opodatkować, aby dostarczyć pieniędzy według rozkazu faraona. Na ludności kraju, stosownie do możności każdego, wymógł [daninę] srebra i złota, aby ją przekazać faraonowi Neko.

Jojakim króluje w Judzie (608 – 598)

36 W chwili objęcia rządów Jojakim miał dwadzieścia pięć lat, a panował jedenaście lat w Jerozolimie. Matka jego miała na imię Zebidda i była córką Pedajasza z Rumy.

37 Czynił on to, co jest złe w oczach Pana, zupełnie jak jego przodkowie.