Istota posłannictwa apostolskiego

4

1 Niech więc uważają nas ludzie za sługi^s Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych. 2 A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny.

3 Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będę osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki 4 ,3  Chodzi o osąd apostolskiej pracy Pawła pod względem szukania lub nieszukania w tej pracy własnej chwały.. Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę. 4 Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią. 5 Przeto nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamysły serc. Wtedy każdy otrzyma od Boga pochwałę. 6 Mówiąc to, miałem na myśli, bracia^s, mnie samego i Apollosa, ze względu na was, abyście mogli zrozumieć, że nie wolno wykraczać ponad to, co zostało napisane 4 ,6  Być może chodzi o to, ażeby w nauczaniu nie popełniać pewnej przesady, polegającej na podawaniu własnych domysłów, które wykraczają poza granice tego, co zostało napisane bądź w ST, bądź w jakiejś apostolskiej, utrwalonej na piśmie katechezie. Do apostołów należy wierne przekazywanie depozytu wiary, bez wprowadzania jakichkolwiek zmian ludzkich., i niech nikt w swej pysze nie wynosi się nad drugiego. 7 Któż będzie cię wyróżniał? 4 ,7  Wyróżnianie w sensie udzielania pochwał, podkreślania czyichś przymiotów i zasług. Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśli otrzymałeś, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał? 8 Tak więc już jesteście nasyceni, już opływacie w bogactwa. Zaczęliście królować 4 ,8  „Królować” – aluzja do udziału wiernych, jeszcze za ich ziemskiego życia, w królestwie niebieskim; „bez nas” – ponieważ Apostoł nie ma o sobie tak wysokiego mniemania, co zresztą wyłoży za chwilę. bez nas! Otóż tak! Nawet trzeba, żebyście królowali, byśmy mogli współkrólować z wami. 9 Wydaje mi się bowiem, że Bóg nas, apostołów, wyznaczył jako ostatnich 4 ,9  „Ostatnich” – ze względu na upokorzenia i zniewagi doznawane od świata; „aniołów i ludzi” – tworzących w ten sposób jakby cały kosmos., jakby na śmierć skazanych. Staliśmy się bowiem widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi; 10 my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my niemocni, wy mocni; wy doznajecie szacunku, a my wzgardy. 11 Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy policzkowani i skazani na tułaczkę, 12 i utrudzeni pracą rąk własnych 4 ,12  Por. 9 ,6 .14n ; Dz 18 ,3 ; 20 ,34n ; 1 Tes 2 ,9 ; 2 Tes 3 ,8 .. Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy, gdy nas prześladują; 13 dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i wzbudzamy odrazę 4 ,13  „Śmieciem... odrazę” – te obelżywe słowa Grecy niekiedy stosowali do ofiar ekspiacyjnych w rodzaju kozła u Żydów w Dniu Pojednania (Kpł 16 ,10 .21n ). we wszystkich aż do tej chwili.

Napomnienia i przestrogi

14 Nie piszę tego, żeby was zawstydzić, lecz aby was napomnieć – jako moje najdroższe dzieci. 15 Choćbyście mieli bowiem dziesiątki tysięcy wychowawców w Chrystusie, nie macie wielu ojców; ja to właśnie przez Ewangelię^s zrodziłem was w Chrystusie Jezusie. 16 Proszę was przeto, bądźcie naśladowcami moimi! 17 Dlatego to posłałem do was Tymoteusza 4 ,17  Por. Dz 16 ,1 ; 19 ,22 ; 2 Kor 1 ,1 ; Flp 1 ,1 ; 2 ,19n ., który jest moim synem umiłowanym i wiernym w Panu, aby wam przypomniał drogi moje w Chrystusie i to, czego nauczam wszędzie, w każdym Kościele. 18 Przechwalali się niektórzy, dumni z tego, że nie przybywam do was. 19 Otóż właśnie przybędę wkrótce, jeśli taka będzie wola Pana, i będę zważał nie na słowa tych, co się unoszą pychą, ale [zobaczę], co mogą uczynić. 20 4 ,18  Tzn. dając do zrozumienia, że odnieśli zwycięstwo nad Pawłem. Albowiem nie w słowie, lecz w mocy przejawia się królestwo Boże. 21 Cóż chcecie? Z rózgą mam do was przybyć czy z miłością i w duchu łagodności?