Charyzmaty Ducha Świętego: Liczne dary, jeden Duch

12

1 Nie chciałbym, bracia^s, byście trwali w niewiedzy co do darów duchowych. 2 12 ,2n Dawne skłonności Koryntian dochodzą do głosu w upodobaniach do rzekomych wtajemniczeń. Wiecie, że gdy byliście poganami, ciągnęło was nieodparcie ku niemym bożkom. 3 Otóż zapewniam was, że nikt, pozostając pod natchnieniem Ducha Bożego, nie może mówić: «[Niech] Jezus [będzie] przeklęty». Nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus» 12 ,3  Tzn. jak niemożliwością jest, by ktoś był wspierany przez Ducha Świętego, gdy bluźni Jezusowi, tak również nikt nie może wyznać swej wiary w Niego, jeżeli nie otrzyma specjalnej pomocy z góry.. 4 Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; 5 różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; 6 różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. 7 Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra. 8 Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości 12 ,8  „Mądrości” – niezbędnej do wykładania najbardziej wzniosłych prawd wiary; „umiejętność poznawania” – być może najbardziej elementarnych prawd Ewangelii. słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, 9 innemu jeszcze dar wiary 12 ,9  Chodzi prawdopodobnie o wiarę wyjątkowo silną, wiarę działającą cuda; por. 13 ,2 . w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, 10 innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo 12 ,10  „Proroctwo” – zob. przyp. do 11 ,4 ; „rozpoznawanie duchów” – pozwalało odróżnić fałszywe natchnienia od prawdziwych charyzmatów Ducha Świętego; „dar języków” – zwany inaczej glo-solalią, przejawia się w wychwalaniu Boga słowami niezrozumiałymi dla zwykłych ludzi; por. 14 ,5 .18 .23 .39 ; „łaska tłumaczenia języków” – czyli rozumienia i przekazywania innym tego, co mówili ludzie korzystający z daru glosolalii., innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. 11 Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.

Kościół jednym nadprzyrodzonym Ciałem Chrystusa: Liczne członki, jedno ciało

12 Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. 13 Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, [aby stanowić] jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem. 14 Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne [członki]. 15 Jeśliby noga powiedziała: «Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała» – czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała? 16 12 ,12 -30  Por. 6 ,15 .17 ; 10 ,17n ; 12 ,27 ; Rz 12 ,4n ; Ga 3 ,28 ; Ef 1 ,22n ; 2 ,16 ; 4 ,11 -16 ; 5 ,23 ; Kol 1 ,24 ; 2 ,19 ; 3 ,15 . Lub jeśliby ucho powiedziało: «Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała» – czyż nie należałoby do ciała? 17 Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe było słuchem, gdzież byłoby powonienie? 18 Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył [różne] członki, rozmieszczając każdy z nich w ciele. 19 Gdyby całość była jednym członkiem, gdzież byłoby ciało? 20 Tymczasem są wprawdzie liczne członki, ale jedno ciało. 21 Nie może więc oko powiedzieć ręce: «Nie jesteś mi potrzebna», albo głowa nogom: «Nie potrzebuję was». 22 Raczej nawet niezbędne bywają dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze; 23 a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała, 24 gdyż wobec tych, które nie należą do wstydliwych, nie istnieje taka potrzeba. Lecz Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci, 25 by nie powstało rozdwojenie w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem. 26 Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie członki. 27 Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi [Jego] członkami. 28 I tak ustanowił Bóg w Kościele naprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają moc czynienia cudów, potem tych, którzy uzdrawiają, którzy wspierają pomocą, którzy rządzą, którzy przemawiają rozmaitymi językami. 29 Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają moc czynienia cudów? 30 Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy mówią językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć? 31 Lecz wy starajcie się o większe dary, a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.