Dalsze dzieje rodziny Tobiaszów

14

1 Koniec słów hymnu pochwalnego Tobiasza. 2 Umarł on w pokoju, mając sto dwanaście lat, i pochowano go okazale w Niniwie. A miał sześćdziesiąt dwa lata, kiedy zaniewidział. A po przejrzeniu żył w dobrobycie i dawał jałmużny. Nadal wielbił Boga i oddawał hołd majestatowi Bożemu. 3 A kiedy miał umierać, przywołał swego syna, Tobiasza, i napomniał go, mówiąc: «Synu, wyprowadź stąd twoje dzieci 4 i idź szybko do Medii, ponieważ ja wierzę słowom Boga, które wypowiedział Nahum 14 ,4  Niektóre kod.: Jonasz. o Niniwie, że wszystko spełni się i spotka Aszszura^s i Niniwę, oraz to wszystko, co przepowiedzieli prorocy Izraela, których Bóg posłał, i nic nie będzie ujęte ze wszystkich przepowiedni, wszystko wypełni się w swoim czasie. Ocalenie będzie raczej w Medii aniżeli w Asyrii i Babilonii. Zatem wiem i wierzę, że wszystko, co Bóg powiedział, spełni się, nastąpi i żadne słowo z tych przepowiedni nie zginie. A bracia nasi, którzy mieszkają w ziemi izraelskiej, wszyscy będą rozproszeni i uprowadzeni do niewoli z ich żyznej ziemi. Cały zaś kraj izraelski zamieni się w pustynię, i Samaria, i Jeruzalem będą spustoszone, a dom Boży – w żałobie i pozostanie spalony, do czasu. 5 Wtedy znowu Bóg się zmiłuje nad nimi i znów skieruje ich Bóg do ziemi Izraela; i odbudują znowu dom, wprawdzie nie taki jak pierwszy, aż do chwili, w której wypełni się czas świata. A potem powrócą z niewoli wszyscy i odbudują okazale Jeruzalem, i w niej odbudują dom Boży, tak jak to przepowiedzieli o nim prorocy Izraela. 6 I wszystkie narody na całym świecie nawrócą się, i prawdziwie czcić będą Boga. Odrzucą więc wszyscy swoje bożki [i] tych, którzy ich całkiem wiedli na manowce, a będą uwielbiali Boga wiekuistego w sprawiedliwości. 7 Wszyscy synowie Izraela, którzy ocaleją w tych dniach, wspominać będą Boga w prawdzie i zgromadzą się razem. A przyjdą do Jeruzalem i zamieszkają bezpiecznie na wieki w ziemi Abrahama, która zostanie im dana na nowo. I cieszyć się będą ci, którzy miłują Boga w prawdzie, a popełniający grzech i nieprawość znikną z całej ziemi. 8 .9 14 ,8 .9  Wiersze oddzielone w kod. B i A kod. S łączy w jedno; zob. przyp. do 1 ,1 .  A teraz, dzieci, przykazuję wam: Służcie Bogu w prawdzie i czyńcie to, co jest miłe przed Jego obliczem. Dzieciom waszym niech będzie nakazane wykonywanie sprawiedliwości i [dawanie] jałmużny. Niech pamiętają o Bogu i wielbią imię Jego w każdej chwili, w prawdzie i całą swą mocą. Teraz ty, dziecko moje, wyjdź z Niniwy i nie zostawaj tu! Od dnia, w którym pochowasz swoją matkę obok mnie, od tego samego dnia nie pozostawaj dłużej w tych okolicach. Widzę bowiem, że jest tu wiele niesprawiedliwości i dokonuje się wiele podstępu, a [ludzie] się nie wstydzą. 10 Popatrz, dziecko, co uczynił Nadab swemu żywicielowi, Achikarowi. Czyż nie został on żywcem strącony na dół, do ziemi? 14 ,10  W tym sensie, że Achikar na skutek intryg Nadaba został wprawdzie skazany na śmierć, ale jego przyjaciele nie wykonali wyroku, lecz ukryli go w więzieniu, z czego później sam król był bardzo uradowany, gdy cała sprawa wyjaśniła się na korzyść Achikara. Ale Bóg wynagrodził mu to poniżenie przed obliczem tamtego: Achikar wyszedł na światło, a Nadab poszedł do wiecznych ciemności, ponieważ czyhał na życie Achikara. Ponieważ dawał on jałmużnę, uniknął sideł śmierci, które zastawił na niego Nadab. A Nadab wpadł w sidła śmierci i zgubił samego siebie. 11 Tak teraz, dzieci, patrzcie, jakie skutki sprawia dawanie jałmużny, a jakie popełnianie nieprawości, że mianowicie ona zabija. A oto dusza moja opuszcza mnie». Położono go więc na łóżku, i umarł. Pochowano go okazale. 12 A kiedy umarła jego matka, Tobiasz pochował ją obok swego ojca. Potem wywędrował on sam i jego żona do Medii i zamieszkali w Ekbatanie u swojego teścia, Raguela. 13 A Tobiasz opiekował się nimi ze czcią i pochował ich w Ekbatanie w Medii. I odziedziczył majątek po Raguelu i po swoim ojcu, Tobiaszu. 14 I umarł otoczony czcią w sto siedemnastym roku życia 14 ,14  Wg kod. B i A: „w sto dwudziestym siódmym”.. 15 A przed swoją śmiercią przekonał się na własne oczy o upadku Niniwy i widział jej jeńców prowadzonych przez Achiacharosa 14 ,15  Tj. Kserksesa lub raczej Kyaksaresa., króla Medii. I błogosławił Boga za wszystko, co On uczynił synom Niniwy i Asyrii. I cieszył się przed swoją śmiercią z powodu Niniwy, i uwielbiał Pana Boga na wieki wieków.