6

1 Dlatego, pominąwszy podstawowe nauki o Chrystusie 6 ,1  „O Chrystusie” – inni tłum.: „Chrystusa”; „martwe” – czyny wykonane bez łaski lub grzechy (9 ,14 )., przenieśmy się do tego, co doskonałe, nie kładąc ponownie fundamentu, jaki stanowią: pokuta za uczynki martwe i [wyznanie] wiary w Boga, 2 nauka o chrztach i nakładaniu rąk, o powstaniu z martwych i sądzie wiecznym 6 ,2  „Chrztach” – świat żydowski znał wiele obmyć rytualnych, od nich należy odróżniać sakrament chrztu; „sądzie wiecznym” – tzn. rozstrzygającym o wieczności.. 3 A i to uczynimy, jeśli Bóg pozwoli. 4 6 ,4nn Kościół potępił takie tłumaczenie tej niemożliwości, jakoby Bóg czy Kościół nie mógł odpuścić grzechów popełnionych po chrzcie. Chodzi tu o duchowe skutki odstępstwa od wiary: odrzucenie Chrystusa uniemożliwia nawrócenie z powodu braku odpowiedniej dyspozycji. Nie można bowiem tych – którzy raz zostali oświeceni, a nawet zakosztowali daru niebieskiego i stali się współuczestnikami Ducha Świętego, 5 zakosztowali również wspaniałości słowa Bożego i mocy przyszłego wieku, 6 a [jednak] odpadli – odnowić ku nawróceniu^s. Krzyżują bowiem w sobie Syna Bożego i wystawiają Go na pośmiewisko. 7 Ziemia zaś, która pije deszcz często na nią spadający i rodzi użyteczne rośliny dla tych, co ją uprawiają, otrzymuje błogosławieństwo od Boga. 8 A ta, która rodzi ciernie i osty, jest nieużyteczna i bliska przekleństwa, kresem zaś jej spalenie 6 ,8  Por. Pwt 29 ,22 , na wzór kary zesłanej na Sodomę i Gomorę (Rdz 19 ,24 )..

Nadzieja poprawy

9 Ale chociaż tak mówimy, to jednak po was, najmilsi, spodziewamy się czegoś lepszego i bliskiego zbawienia. 10 Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia^s Jego, gdy usługiwaliście świętym^s i jeszcze usługujecie. 11 Pragniemy zaś, by każdy z was okazywał tę samą gorliwość w doskonaleniu nadziei aż do końca, 12 abyście nie stali się ospałymi, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość stają się dziedzicami obietnic. 13 Albowiem gdy Bóg Abrahamowi uczynił obietnicę, nie mając nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc 6 ,13n  Rdz 22 ,16n (LXX)., poprzysiągł na samego siebie, 14 mówiąc: Zaiste, hojnie cię pobłogosławię i ponad miarę rozmnożę. 15 A ponieważ [Abraham] tak cierpliwie oczekiwał, otrzymał to, co było obiecane. 16 Ludzie przysięgają na kogoś wyższego, a przysięga dla stwierdzenia [prawdy] jest zakończeniem każdego sporu między nimi. 17 Dlatego Bóg, pragnąc okazać dziedzicom obietnicy ponad wszelką miarę niezmienność swego postanowienia, wzmocnił je przysięgą, 18 abyśmy przez dwie rzeczy niezmienne, co do których niemożliwe jest, by skłamał 6 ,18  „Dwie rzeczy” – obietnica i przysięga; „skłamał” – kłamstwo jest niezgodne z naturą Boga; por. Tt 1 ,2 . Bóg, mieli trwałą pociechę, my, którzyśmy się uciekli do uchwycenia zaofiarowanej nadziei. 19 Trzymajmy się jej jak bezpiecznej i silnej dla duszy kotwicy, która przenika poza zasłonę 6 ,19n  Jako część niebieskiego sanktuarium (9 ,3 ; 10 ,20 ) – aluzja do wejścia arcykapłana ST raz w roku, w Dniu Pojednania, do Miejsca Najświętszego w przybytku (Wj 26 ,33 ; Kpł 16 ,2 .12 )., 20 gdzie Jezus jako poprzednik wszedł za nas, stawszy się arcykapłanem na wieki na wzór Melchizedeka 6 ,20  Ps 110 [109 ],4 ..