Joachaz i Jojakim 36,1-10 Por. 2 Krl 23,30–24,5 z przyp.

36

1 Ludność kraju wzięła Joachaza, syna Jozjasza, i ustanowiła go królem, w miejsce jego ojca, w Jerozolimie. 2 W chwili objęcia rządów Joachaz miał dwadzieścia trzy lata, a trzy miesiące panował w Jerozolimie. 3 Król egipski usunął go, [by nie panował] w Jerozolimie, i nałożył na kraj daninę w wysokości stu talentów^s srebra i jednego talentu złota. 4 Następnie król egipski ustanowił nad Judą i Jerozolimą jego brata, Eliakima, i zmienił mu imię na Jojakim, a jego brata, Joachaza, pochwycił Neko i uprowadził do Egiptu.

5 W chwili objęcia rządów Jojakim miał dwadzieścia pięć lat, a panował jedenaście lat w Jerozolimie. Czynił on to, co jest złe w oczach Pana, Boga swego. 6 Przeciw niemu wyruszył Nabuchodonozor, król babiloński, zakuł go w podwójne kajdany z brązu, by uprowadzić do Babilonu. 7 Wywiózł też Nabuchodonozor do Babilonu część naczyń domu Pańskiego i złożył je w swym pałacu w Babilonie. 8 Pozostałe zaś dzieje Jojakima, obrzydliwości, jakie popełnił, i to, co znaleziono przeciw niemu, zostało zapisane w Księdze Królów Izraela i Judy. Syn jego, Jechoniasz 36 ,8  Hebr. ma tu formę imienia „Jojakin”., został w jego miejsce królem.

Jechoniasz

9 W chwili objęcia rządów Jechoniasz 36 ,9 „Jechoniasz” – por. 2 Krl 24 ,8 -17 ; „osiemnaście” – popr. wg 2 Krl; TM: „osiem”, co inni zatrzymują. miał osiemnaście lat, a panował w Jerozolimie trzy miesiące i dziesięć dni. Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich. 10 Z początkiem roku Nabuchodonozor posłał po niego i kazał go uprowadzić do Babilonu wraz z drogocennymi naczyniami domu Pańskiego, a w jego miejsce ustanowił jego brata 36 ,10 W rzeczywistości stryja: 2 Krl 24 ,17 . Dwóch Sedecjaszów występuje jednak w 1  Krn 3 ,15n ., Sedecjasza, królem nad Judą i Jerozolimą.

Sedecjasz i koniec monarchii 36,11-16 Por. 2 Krl 24,18nn; Jr rozdz. 37–39; 52,1-11.

11 W chwili objęcia rządów Sedecjasz miał dwadzieścia jeden lat i panował jedenaście lat w Jerozolimie. 12 Czynił to, co jest złe w oczach Pana, Boga swego, i nie chciał się ukorzyć przed Jeremiaszem, prorokiem [posłanym] na rozkaz Pański 36 ,12  Por. Jr rozdz. 37 –39 .. 13 Nadto zbuntował się przeciw królowi Nabuchodonozorowi, któremu na Boga zaprzysiągł wierność. Uczynił on kark swój twardym, a serce nieustępliwym, aby nie nawrócić się do Pana, Boga Izraela. 14 Również wszyscy naczelnicy Judy, kapłani i lud mnożyli nieprawości, naśladując wszelkie obrzydliwości narodów pogańskich i bezczeszcząc świątynię, którą Pan poświęcił w Jerozolimie. 15 Pan, Bóg ich ojców, bez ustanku 36 ,15  Dosł.: „wcześnie i późno”. wysyłał do nich swoich posłańców, albowiem litował się nad swym ludem i nad swym mieszkaniem. 16 Oni jednak szydzili z Bożych wysłanników, lekceważyli ich słowa i wyśmiewali się z Jego proroków, aż wzmógł się gniew Pana na swój naród do tego stopnia, iż nie było już ratunku.

Niewola babilońska 36,17-21 Por. 2 Krl 25,1-30; Jr rozdz. 25; Lm 1,15; 2,6; 5,11-14.

17 Sprowadził wtedy [Pan] przeciw nim króla chaldejskiego, który wyciął mieczem ich młodzieńców wewnątrz świątyni i nie ulitował się ani nad młodzieńcem, ani nad dziewicą, ani nad starcem, ani nad siwą głową. [Bóg] wszystko oddał w jego ręce. 18 Wszystkie naczynia domu Bożego, tak wielkie, jak i małe, wraz ze skarbami domu Pańskiego i ze skarbami króla i jego książąt, wywiózł do Babilonu. 19 Spalili też [Chaldejczycy] dom Boży i zburzyli mury Jerozolimy, wszystkie jej pałace spalili i wzięli się do niszczenia wszystkich kosztownych sprzętów. 20 Ocalałą spod miecza resztę [król] uprowadził na wygnanie do Babilonu i stali się niewolnikami jego i jego synów, aż do nadejścia panowania perskiego. 21 I tak się spełniło słowo Pańskie wypowiedziane przez usta Jeremiasza: «Dokąd

kraj nie dopełni swych szabatów^s 36 ,21  Por. Wj 23 ,10 ; Kpł 25 ,2 -7 ; 26 ,34n ; Jr 25 ,11 ; 29 ,10 ., będzie leżał odłogiem przez cały czas swego zniszczenia, to jest przez siedemdziesiąt lat».

Lepsza przyszłość

22 Aby się spełniło słowo Pańskie 36 ,22  Tymi samymi słowami zaczyna się Księga Ezdrasza, podając następnie dekret Cyrusa, który w 2  Krn 36 ,23  przytoczony jest tylko fragmentarycznie. z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku [jego panowania], tak iż obwieścił on również na piśmie w całym państwie swoim, co następuje: 23 «Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli ktoś z was jest z całego ludu Jego, to niech Bóg jego będzie z nim, a niech idzie!»