ŻYCIODAJNA WODA

Nikodem

3

1 Był wśród faryzeuszów^s pewien człowiek, imieniem Nikodem, dostojnik żydowski. 2 Ten przyszedł do Niego nocą i powiedział Mu: «Rabbi, wiemy, że od Boga przyszedłeś jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić takich znaków^s, jakie Ty czynisz, gdyby Bóg nie był z nim». 3 W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie 3 ,3 .7  Mowa o narodzeniu do życia nadprzyrodzonego. Inni tłum.: „z góry”., nie może ujrzeć królestwa Bożego». 4 Nikodem powiedział do Niego: «Jakżeż może się człowiek narodzić, będąc starcem? Czyż może powtórnie wejść do łona swej matki i narodzić się?» 5 Jezus odpowiedział: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego 3 ,5  Zamiast tego wyrażenia, tak często występującego u Synoptyków, św. Jan mówi o życiu (1 ,4 ), o życiu wiecznym (3 ,15 ). Tutaj występuje aluzja do sakramentu chrztu i jego absolutnej konieczności do zbawienia (1 ,33 ; Tt 3 ,5 ).. 6 To, co się z ciała narodziło, jest ciałem, a to, co się z Ducha narodziło, jest duchem. 7 Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić. 8 Wiatr 3 ,8  W jęz. gr. ten sam wyraz pneuma oznacza i wiatr, i ducha, także Ducha Świętego. wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha». 9 Na to rzekł do Niego Nikodem: «Jakżeż to się może stać?» 10 Odpowiadając na to, rzekł mu Jezus: «Ty jesteś nauczycielem Izraela, a tego nie wiesz? 11 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, że to mówimy, co wiemy, i o tym świadczymy, cośmy widzieli, a świadectwa naszego 3 ,11  Jezus podkreśla tu świadectwo swoje i Ojca (1 ,1 .18 ; 3 ,34 ; 8 ,28 ), ale wielu świadectwa tego nie przyjęło (7 ,43 ; 8 ,13 ; 10 ,19 ). nie przyjmujecie. 12 Jeżeli wam mówię o tym, co ziemskie, a nie wierzycie, to jakżeż uwierzycie temu, co wam powiem o sprawach niebieskich? 3 ,12  Wiara u św. Jana polega na uznaniu Jezusa za Syna posłanego od Ojca (3 ,16nn; 14 ,1 .10 ; 17 ,21 -25 ; 20 ,31 ), na przyjściu do Niego (6 ,35n ) i zobaczeniu Go (6 ,36n ) oraz na uznaniu Jezusa i Ojca wraz z Nim (10 ,38 ; 11 ,40 ; 14 ,7 .20 ). Praktyka wiary polega na zachowywaniu w miłości Jego przykazań (8 ,51 ; 14 ,21 .23 ; 17 ,6nn; 1  J 2 ,3 -6 ). Taka wiara daje życie wieczne (3 ,15 ; 20 ,31 ; 1 J 5 , 4 -13 ). 13 I nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego.

14 A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni 3 ,14  „Na pustyni” – por. Lb 21 ,4 -9 ; „wywyższono Syna Człowieczego” – wzmianka o śmierci krzyżowej Chrystusa (8 ,28 ; 12 ,32 )., tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, 15 aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne 3 ,15  Jest to nowe życie, w które wchodzi wierzący (3 ,12 ). Polega ono na udzieleniu Bożego życia, które ostateczny swój triumf osiąga po śmierci (1 ,4 ; 6 ,40 ; 17 ,3 ; 1 J 5 ,12 ).. 16 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. 17 Albowiem Bóg nie posłał 3 ,17  Ojciec wysyła Syna (4 ,34 ; 5 ,30 ; 7 ,28 ; 8 ,42 ; 17 ,3 ), poświęca Go (10 ,36 ; 17 ,19 ) i daje światu dla jego zbawienia (3 ,16 .36 ). Owocem posłannictwa Chrystusa ma być uczestnictwo w doskonałej wspólnocie Ojca i Syna. swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. 18 Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię^s Jednorodzonego Syna Bożego. 19 A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. 20 Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby jego uczynki nie zostały ujawnione. 21 Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki zostały dokonane w Bogu».

Jezus a Jan Chrzciciel

22 Potem Jezus i uczniowie Jego udali się do ziemi judzkiej. Tam z nimi przebywał i udzielał chrztu 3 ,22  Por. 4 ,2 .. 23 Także i Jan był w Ainon, w pobliżu Salim, i udzielał chrztu, ponieważ było tam wiele wody. I przychodzili [tam] ludzie, i przyjmowali chrzest. 24 Nie wtrącono bowiem jeszcze Jana do więzienia.

25 Potem powstał spór między uczniami Jana a [pewnym] Żydem 3 ,25  Część rkp ma lm. „z Żydami”. w sprawie oczyszczenia. 26 Przyszli więc do Jana i powiedzieli do niego: «Nauczycielu, oto Ten, który był z tobą po drugiej stronie Jordanu i o którym ty wydałeś świadectwo, teraz udziela chrztu i wszyscy idą do Niego». 27 Na to Jan odrzekł: «Człowiek nie może otrzymać niczego, co by mu nie było dane z nieba. 28 Wy sami jesteście mi świadkami, że powiedziałem: Ja nie jestem Mesjaszem, ale zostałem przed Nim posłany. 29 Ten, kto ma oblubienicę, jest oblubieńcem 3 ,29  Określenie to, wzięte z obrazu wyrażającego stosunek Boga do Izraela (Oz 1 ,2 ; por. 2  Kor 11 ,2 ; Ap 19 ,7 ; 21 ,2 ), odnosi się do Chrystusa.; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca. Ta zaś moja radość doszła do szczytu. 30 Trzeba, by On wzrastał, a ja żebym się umniejszał».

31 Kto przychodzi z wysoka, panuje nad wszystkim, a kto z ziemi pochodzi, należy do ziemi i po ziemsku przemawia. Kto z nieba przychodzi, Ten jest ponad wszystkim. 32 Świadczy On o tym, co widział i słyszał, a świadectwa Jego nikt nie przyjmuje. 33 Kto przyjął Jego świadectwo, wyraźnie potwierdził, że Bóg jest prawdomówny. 34 Ten bowiem, kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże: a bez miary udziela [mu] Ducha 3 ,34  Można rozumieć, że bądź Ojciec udziela Synowi Ducha Świętego bez ograniczeń, w przeciwieństwie do proroków ST, bądź Syn udziela Ducha wierzącym.. 35 Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce. 36 Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży nad nim wisi.