PSALM 138 (137 ) Ps 138 Indywidualna, co do formy, pieśń dziękczynna do zastosowania zbiorowego.

Dziękczynienie

1 Dawidowy.

Będę Cię sławił, <Panie>, z całego mego serca,

będę Ci śpiewał w obecności bogów 138 ,1 LXX i zależne przekł. dod.: „bo usłyszałeś słowa ust moich”; „bogów” – tzn. „wbrew nim”; LXX: „aniołów”, co inne tłum. oddają jako „królów” (syr.) lub „sędziów” (Targ.). W Qumran panowało przekonanie, że aniołowie uczestniczą w liturgii sprawowanej na ziemi; por. też Ap 4 ,6nn; 5 ,11 -14 ; 7 ,9 -12 ; 8 ,3nn; 15 ,6 ; 21 ,12 . .

2 Oddam pokłon w stronę Twego świętego przybytku.

I będę dziękował Twemu imieniu

za łaskę Twoją i wierność,

bo wywyższyłeś 138 ,2 „Przybytku” – por. 5 ,8 ; „wywyższyłeś” – tłum. przybliżone. ponad wszystko

Twoje imię i obietnicę.

3 Kiedy Cię wzywałem, wysłuchałeś mnie,

pomnożyłeś siłę mej duszy.

4 Wszyscy królowie ziemi będą Ci dziękować, Panie,

gdy posłyszą słowa z ust Twoich 138 ,4 Por. Iz 49 ,7 .;

5 i będą opiewać drogi Pańskie,

bo chwała Pańska jest wielka.

6 Tak, Pan jest wzniosły i patrzy łaskawie na pokornego,

pyszałka zaś dostrzega z daleka 138 ,6 Iz 57 ,15 ; Łk 1 ,51nn..

7 Gdy chodzę wśród utrapienia,

Ty zapewniasz mi życie,

wbrew gniewowi mych wrogów;

wyciągasz swą rękę,

Twoja prawica mnie wybawia.

8 Pan za mnie [wszystkiego] dokona.

Panie, na wieki trwa Twoja łaska,

nie porzucaj dzieła rąk Twoich!