Powołanie Cyrusa 41,1-5 Cyrus, król perski – zwycięzca Babilonii, wyzwoli zesłańców królestwa Judy z niewoli; stąd ma tytuł „pomazańca Pańskiego” i tutaj jest typem Mesjasza; zob. 44,28; 45,1-6.13.

41

1 «Uciszcie się, wyspy, ażeby Mnie słuchać!

Niechaj narody odnowią siłę! 41 ,1  Stych różnie popr.

Niechaj wystąpią i wtedy niech powiedzą:

„Udajmy się razem do sądu!”

2 Kto wzbudził ze wschodu tego,

którego wkroczenia domaga się sprawiedliwość? 41 ,2  Stych różnie tłum.

Kto mu poddaje narody

i upokarza królów?

Miecz jego ściera ich na proch,

jego łuk roznosi ich jak słomę.

3 On ściga ich, przechodzi nietknięty,

jakby stopami nie dotykał ścieżki.

4 Kto zdziałał to i uczynił?

Ten, co [z nicości] wywołuje od początku pokolenia.

Ja, Pan, jestem pierwszy

i Ja z ostatnimi również będę! 41 ,4  Zwrot podkreślający wieczność Boga, powtórzony w: 43 ,10 ; 44 ,6 ; 48 ,12 ; w NT por. Ap 1 ,17 ; 2 ,8 ; 21 ,6 ; 22 ,13 .»

5 Spojrzały wyspy i lękają się,

drżą krańce ziemi!

– Zbliżają się i przychodzą 41 ,5  Wiersze 6n przeniesione po 40 ,19 ; zob. tamże przyp..

Bóg jest z Izraelem

8 «Ty zaś, Izraelu, mój sługo^s 41 ,8  Izrael jest nazwany sługą i świadkiem Boga wśród narodów (por. 43 ,10 ; zob. Pwt 7 ,6 ), bo choć niewierny, dostąpi przebaczenia i zbawienia (42 ,19 ; 44 ,1n ; 45 ,4 ; 48 ,20 ). W „pieśniach o Słudze Pańskim” tytuł ten oznacza Mesjasza; zob. 42 ,1 .,

Jakubie, którego wybrałem sobie,

potomstwo Abrahama, mego przyjaciela!

9 Ty, którego pochwyciłem na krańcach ziemi,

powołałem cię z jej stron najdalszych

i rzekłem ci: „Sługą moim jesteś,

wybrałem cię, a nie odrzuciłem”.

10 Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą;

nie trwóż się, bo Ja jestem twoim Bogiem.

Umacniam cię, a także wspomagam,

podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.

11 Oto wstydem i hańbą się okryją

wszyscy rozjątrzeni na ciebie.

Unicestwieni będą i zginą

ludzie kłócący się z tobą.

12 Będziesz ich szukał, lecz nie znajdziesz

tych ludzi, twoich przeciwników.

Unicestwieni będą i zapadną się w nicość

ludzie walczący z tobą.

13 Albowiem Ja, Pan, twój Bóg,

ująłem twą prawicę,

mówiąc ci: „Nie lękaj się,

przychodzę ci z pomocą”.

14 Nie bój się, robaczku Jakubie,

nieboraku Izraelu!

Ja cię wspomagam – wyrocznia^s Pana –

odkupicielem 41 ,14  Hebr. wyraz goel (odkupiciel) oznacza: 1 ) mściciela krwi, tego, który szuka pomsty za przelaną krew kogoś z rodziny (Lb 35 ,19 ); 2 ) tego, kto wykupuje z niewoli swego krewnego sprzedanego za długi; 3 ) bliskiego krewnego, broniącego z obowiązku praw wdowy; zob. Rt 2 ,20 . Psalmy i Iz jeszcze dwanaście razy nazywają tak Boga jako tego, który pomści i oswobodzi swój lud z uciemiężenia. twoim – Święty^s Izraela.

15 Oto Ja przemieniam cię w młockarskie sanie 41 ,15  Zob. 28 ,27nn.,

nowe, o podwójnym rzędzie zębów:

ty zmłócisz i pokruszysz góry,

zamienisz pagórki w drobną sieczkę;

16 ty je przewiejesz, a wicher je porwie

i trąba powietrzna rozmiecie.

Ty natomiast rozradujesz się w Panu,

chlubić się będziesz w Świętym Izraela.

Cuda nowego wyjścia 41,17-20 Zob. przyp. do 40,3; por. 43,16-21.

17 Nędzni i biedni szukają wody, [a jej] nie ma!

Ich język wysechł już z pragnienia.

Ja, Pan, wysłucham ich,

nie opuszczę ich Ja, Bóg Izraela.

18 Każę wytrysnąć strumieniom na nagich wzgórzach

i źródłom wód pośrodku nizin.

Zamienię pustynię w pojezierze,

a wyschniętą ziemię w wodotryski.

19 Na pustyni zasadzę cedry,

akacje, mirty i oliwki;

rozkrzewię na pustkowiu cyprysy,

wiązy i bukszpan obok siebie 41 ,19  Symboliczna żyzność ziemi jest obrazem błogosławionych czasów mesjańskich..

20 Ażeby zobaczyli i poznali,

rozważyli i pojęli [wszyscy],

że ręka^s Pańska to uczyniła,

że Święty Izraela tego dokonał.

Pan jest jedynym Bogiem 41,21-24 Ścisły monoteizm, czyli wiara w jedynego Boga, z wielką mocą podkreślana w objawieniu danym Mojżeszowi na Synaju i u starszych proroków, od czasów niewoli babilońskiej przybiera nieraz formę polemiki z bałwochwalstwem i wykazywania nicości bożków pogańskich. Tu dowodem ich nicości jest ich niemożność przepowiedzenia przyszłości i oddziaływania na świat: por. 44,6nn; 45,21; 48,5. Przeciwnie, wieczność i wszechwiedza Jahwe są dowodem, że tylko On jest Bogiem.

21 Przedłóżcie waszą sprawę sporną, mówi Pan,

podajcie wasze mocne dowody, mówi Król Jakuba.

22 Niechaj przystąpią i niech Nam objawią

to, co się ma zdarzyć.

Jakie były przeszłe rzeczy? Wyjawcie,

abyśmy to wzięli do serca.

Albo oznajmijcie Nam przyszłe rzeczy,

abyśmy mogli poznać ich spełnienie 41 ,22  Bóg dowodzi prawdy swego istnienia przez to, że zna i objawia rzeczy przeszłe i przyszłe..

23 Objawcie to, co ma nadejść w przyszłości,

abyśmy poznali, czy jesteście bogami.

Zróbcie więc coś, czy dobrego, czy złego,

żebyśmy to z podziwem wszyscy oglądali.

24 Otóż wy jesteście niczym i wasze dzieła są niczym;

wzbudza odrazę ten, kto was wybiera.

Zapowiedź zwycięstwa Cyrusa

25 Wzbudziłem kogoś z północy i przyszedł,

ze wschodu słońca wezwałem go po imieniu.

On zdeptał możnowładców jak błoto,

podobnie jak garncarz depcze glinę.

26 Kto objawił to z początku, żebyśmy wiedzieli,

i to długo naprzód, byśmy rzekli: Słusznie? –

Nikt nie objawiał, nikt nie obwieszczał,

nikt też nie słyszał słów waszych 41 ,26  Tj. bogów..

27 Pierwszy Ja [ogłaszam] Syjonowi^s: Oto one!

i Jeruzalem daję radosnego zwiastuna.

28 Patrzyłem, lecz nie było nikogo,

nikogo z nich – zdolnego do rady,

żeby odrzekł słowo, gdy go spytam.

29 Oto wszyscy oni są czczą ułudą;

dzieła ich nie istnieją,

posągi ich to znikomość 41 ,29  Hebr. dosł.: „wiatr”. i pustka.