Zagłada Edomitów typem kary dla narodów 34,1-17 Poemat o charakterze apokaliptycznym.

34

1 Przystąpcie, narody, by słuchać!

I wy, ludy, natężcie uwagę!

Niech słucha ziemia i wszystko, co ją napełnia,

świat i wszystko, co na nim wyrasta!

2 Bo Pan kipi gniewem na wszystkich pogan

i wrze z oburzenia na wszystkie ich wojska.

Przeznaczył je na zagładę,

na rzeź je wydał.

3 Zabici ich leżą porzuceni,

rozchodzi się zaduch z ich trupów;

od ich krwi rozmiękły góry,

4 całe wojsko niebieskie^s topnieje.

Niebiosa zwijają się jak zwój księgi,

wszystkie ich zastępy opadają,

jak opada listowie z winnego krzewu

i jak opadają liście z figowca.

5 Zaiste, mój miecz upoił się na niebiosach;

oto spadnie na Edom^s,

na lud, który przeznaczyłem na potępienie.

6 Miecz Pana 34 ,6  Przenośnia oznaczająca karę Bożą, tu zesłaną na Edomitów. spłynął krwią,

pokryty jest tłuszczem,

krwią jagniąt i kozłów,

tłuszczem nerek baranich.

Bo Pan święci ofiarę w Bosra,

wielką rzeź obrzędową w kraju Edomitów.

7 Jak bawoły padają ludy,

i naród mocarzy – jak woły.

Ich ziemia opiła się krwią,

proch jej nasiąknął tłuszczem.

8 Bo to dla Pana dzień pomsty,

rok odwetu dla Obrońcy Syjonu^s.

9 Potoki Edomu obrócą się w smołę,

a proch jego w siarkę;

ziemia jego stanie się smołą płonącą 34 ,9  Aluzja do ukarania Sodomy i Gomory; por. Rdz 19 ,24 ..

10 Nie zagaśnie ani w nocy, ani w dzień,

jej dym wznosić się będzie ciągle 34 ,10  Por. Ap 14 ,11 ; 19 ,3 ..

Kraj pozostanie opustoszały z pokolenia w pokolenie,

po wiek wieków nikt go nie przemierzy.

11 Pelikan 34 ,11  „Pelikan” – inni: „sowa”; „sznur... ołowianki” – oba tu wymienione narzędzia miernicze mają znaczenie przenośne: nicości i próżni, opustoszenia, z aluzją do pierwotnego chaosu; zob. Rdz 1 ,2 . i jeż go posiądą,

puchacz i kruk go zamieszkają;

Pan rozciągnie nad nim sznur nicości

i ołowianki opustoszenia.

12 <Kozły się w nim zadomowią> 34 ,12  Zdanie dod. za LXX..

Nie będzie jego dostojników

ani królestwa tam nie obwołają,

wszyscy jego książęta będą niczym.

13 Ciernie wyrosną w jego pałacach,

pokrzywy i osty w jego warowniach;

będzie to nora szakali,

zagroda strusich samic.

14 Zdziczałe psy spotkają się z hienami

i kozły będą się przyzywać wzajemnie;

co więcej, tam Lilit 34 ,14  Demon żeński (strzyga) przebywający w ruinach, wg wierzeń ludowych i mitologicznych na Wschodzie. przycupnie

i znajdzie sobie zacisze na spoczynek.

15 Tam się wąż gnieździć będzie i znosić jaja,

wysiadywać młode i zgarniać je pod swój cień 34 ,15  Inni popr.: „na swym pustkowiu”..

Tam i sępy się zlecą,

będą się rozglądać jeden za drugim.

16 Szukajcie w księdze Pana i odczytajcie:

Ani jednego z nich nie zabraknie! 34 ,16  W hebr. dod.: „Jeden drugiego nie będzie szukał”. Glosa.

Bo to usta Jego samego rozkazały,

i to sam Jego Duch je zgromadził.

17 On też rzucił im losy

i Jego ręka podzieliła im ziemię sznurem mierniczym;

na wieki będą ją dziedziczyły 34 ,17  Wymienione zwierzęta.,

mieszkać w niej będą z pokolenia w pokolenie.