Poemat proroczy o Arielu

29

1 Ach, Arielu 29 ,1  Nazwa symboliczna (por. 1 ,26 ), którą Izajasz nadaje Jerozolimie; por. 33 ,7  z przyp. Znaczenia zależnie od wokalizacji: 1 ) Ariel, znaczy lew Boży, tj. miasto wzmocnione pomocą Boga; 2 ) Uriel, ołtarz Boży, ognisko Boże, z powodu ołtarza w świątyni; 3 ) Uruel (i Aruel) za tekstem qumrańskim Iz – celowo zmieniona dawna nazwa miasta Jebusytów, Uruszalimmu: „stworzenie Szalima” lub „Szalema” na: „stworzenie Boga (El)”; „Szalem” – bóg kananejski., Arielu,

miasto, gdzie obozował Dawid!

Dodajcie rok do roku,

święta niech biegną swym cyklem!

2 Wówczas ucisnę Ariela:

nastanie żałość i wzdychanie.

Ty 29 ,2  Tj. miasto Jerozolima. będziesz dla mnie jakby Arielem;

3 jak Dawid rozłożę obóz przeciw tobie,

otoczę cię szańcami,

wzniosę przeciw tobie wieże oblężnicze.

4 Wtedy pokornie z ziemi mówić będziesz

i z prochu wyjdą twe słowa stłumione;

twój głos jakby upiora dobędzie się z ziemi,

a mowa twa z prochu wyda się sykiem.

5 Jak drobny pył będzie twoich wrogów zgraja

i jak rozwiane plewy tłum twoich ciemięzców.

A stanie się to nagle, niespodzianie;

6 zostaniesz nawiedzone przez Pana Zastępów^s

gromem, wstrząsami i wielkim hukiem,

huraganem, burzą i płomieniami trawiącego ognia.

7 Jak sen, jak widziadło nocne wyda się

zgraja wszystkich narodów, co przeciw Arielowi wojują.

Z wszystkimi, co walczą przeciw niemu, z wieżami oblężniczymi

i z oblegającymi go stanie się podobnie,

8 jak kiedy ktoś głodny śni, że je,

ale się budzi z pustym żołądkiem 29 ,8  „Żołądek”, „gardło” – metonimie hebr. wyrazu „dusza”. Wiersz 7cd, należący wg tekstu hebr. do poprzedniego zdania, można równie dobrze odnieść do w. 8 , co też wybrano w niniejszym przekładzie. Wtedy się otrzymuje dwa równoległe porównania nieprzyjaciół Jerozolimy do snu (zmory sennej), znikającego wraz z przebudzeniem.,

i jak gdy ktoś spragniony śni, że pije,

lecz budzi się zmęczony i z wyschniętym gardłem,

tak będzie ze zgrają wszystkich narodów,

idących do boju przeciw górze Syjon^s.

9 Wpadnijcie w osłupienie i trwajcie w nim,

zaślepcie się i pozostańcie ślepi,

bądźcie pijani, choć nie od wina,

zataczajcie się, choć nie pod wpływem sycery^s.

10 Bo Pan spuścił na was sen twardy,

zawiązał wasze oczy <wieszczków>

i zakrył wasze głowy <jasnowidzów>.

Tajemnica objawienia

11 Każde objawienie jest dla was jak słowa zapieczętowanej księgi. Daje się ją temu, który umie czytać, mówiąc: «Czytaj ją, proszę». On zaś odpowiada: «Nie mogę, bo ona jest zapieczętowana». 12 Albo dają księgę takiemu, który nie umie czytać, mówiąc: «Czytajże to», a on odpowiada: «Nie umiem czytać».

Proroctwo

13 Wyrzekł Pan: «Ponieważ ten lud

zbliża się do Mnie tylko w słowach

i sławi Mnie tylko wargami,

podczas gdy serce jego jest z dala ode Mnie 29 ,13  Por. Am 5 ,21 . Wiersz cytowany w Mt 15 ,8n .;

ponieważ jego cześć dla Mnie jest tylko

wyuczonym przez ludzi zwyczajem,

14 dlatego właśnie Ja ponowię niezwykłe działanie

cudów i dziwów wobec tego ludu:

zaginie mądrość jego mędrców,

i rozum jego myślicieli zaniknie» 29 ,14  Wiersz cytowany w 1  Kor 1 ,19 ..

Na złych doradców królewskich

15 Biada tym, którzy się kryją przed Panem,

aby zataić swe zamysły,

których czyny spowite są mrokiem

i którzy mówią: «Kto nas zobaczy i kto nas pozna?»

16 Co za przewrotność! Czyż można garncarza

stawiać na równi z gliną?

Czyż może mówić dzieło o swym twórcy:

«Nie uczynił mnie»,

i garnek rzec o tym, co go ulepił:

«Nie ma rozumu»? 29 ,16  Porównanie wyrażające twórczą moc i najwyższą władzę Boga Stworzyciela w stosunku do stworzeń, zwłaszcza do ludzi, dzieł swoich: 45 ,9 ; 64 ,7 ; Rdz 2 ,7 .19 ; Mdr 12 ,12 ; 15 ,7 ; Jr 18 ,1 - 6 .

17 Czyż nie w krótkim już czasie

Liban^s zamieni się w ogród,

a ogród 29 ,17  Inni tłum.: „Karmel” – sens: zapowiedź eschatologicznych zmian w naturze; por. 30 ,26 ; 32 ,15 . za bór zostanie uznany?

18 W ów dzień głusi usłyszą słowa księgi,

a oczy niewidomych, wolne od mroku

i od ciemności, będą widziały.

19 Pokorni wzmogą swą radość w Panu,

i najubożsi rozweselą się w Świętym^s Izraela,

20 bo nie stanie ciemięzcy, z szydercą koniec będzie,

i wytępieni zostaną wszyscy, co za złem gonią:

21 którzy słowem przywodzą drugiego do grzechu,

którzy w bramie^s stawiają sidła na sędziów

i odprawiają sprawiedliwego z niczym.

22 Dlatego tak mówi Pan, Bóg domu Jakuba,

który odkupił Abrahama:

«Odtąd Jakub nie będzie się rumienił

ani oblicze jego już nie przyblednie,

23 bo gdy ujrzy <swe dzieci>, dzieło mych rąk, wśród siebie,

ogłosi imię^s moje jako święte.

Wtedy czcić będą Świętego Jakubowego

i z bojaźnią szanować Boga Izraela».

24 Dusze zbłąkane poznają mądrość,

a szemrzący otrzymają pouczenie.