Apostoł i jego wspólnota

3

1 Czyż ponownie zaczniemy samych siebie polecać 3 ,1  Owo „polecanie siebie słuchaczom” było prawdopodobnie zarzucane Pawłowi przez jego przeciwników.? Albo czy potrzebujemy, jak niektórzy, listów polecających do was lub od was? 2 Wy jesteście naszym listem, pisanym w sercach naszych 3 ,2  Tzn. Pawła i jego towarzyszy w głoszeniu Ewangelii., listem, który znają i czytają wszyscy ludzie. 3 Powszechnie o was wiadomo, że jesteście listem Chrystusowym dzięki naszemu posługiwaniu, listem napisanym nie atramentem, lecz Duchem Boga żywego; nie na kamiennych tablicach, lecz na żywych tablicach serc 3 ,3  Por. Wj 24 ,12 ; Ez 11 ,19 ; 36 ,26 ; Prz 3 ,3 ; 7 ,3 ..

Posługa Mojżesza a posługa apostoła Nowego Przymierza

4 A jeżeli dzięki Chrystusowi taką ufność w Bogu pokładamy, 5 to nie dlatego, żebyśmy uważali, iż jesteśmy w stanie pomyśleć coś sami z siebie, lecz wiemy, że ta możność nasza jest z Boga 3 ,5  Stwierdzenie to odnosi się zresztą nie tylko do samych Apostołów, lecz do wszystkich wiernych.. 6 On też sprawił, że mogliśmy stać się sługami^s Nowego Przymierza, przymierza nie litery, lecz Ducha; litera bowiem zabija, Duch zaś ożywia 3 ,6  Zob. Rz 7 ,6 .. 7 Ale jeśli posługiwanie śmierci, utrwalone literami w kamieniu 3 ,7  „Śmierci” – Prawo, nakładając przeróżne obowiązki, a nie dając równocześnie żadnej mocy do ich wypełniania, było w pewnym sensie powodem zguby dla człowieka, który łamał przepisy Prawa; „literami w kamieniu” – zob. Wj 32 ,16 ; „blasku... przeminąć” – zob. Wj 34 ,30 .35 ., dokonywało się w chwale, tak iż synowie Izraela nie mogli spoglądać na oblicze Mojżesza z powodu blasku jego oblicza, który miał przeminąć, 8 to o ileż bardziej pełne chwały będzie posługiwanie Ducha? 9 Jeżeli bowiem posługiwanie potępieniu jest chwałą, to o ileż bardziej będzie obfitować w chwałę posługiwanie sprawiedliwości. 10 Wobec przeogromnej chwały okazało się w ogóle bez chwały to, co miało chwałę tylko częściową. 11 Jeżeli zaś to, co przemijające, było w chwale, daleko więcej cieszy się chwałą to, co trwa. 12 Żywiąc przeto taką nadzieję, z jawną swobodą postępujemy, 13 a nie tak jak Mojżesz, który zakrywał sobie twarz 3 ,13  „Twarz” – por. Wj 34 ,33nn; „przemijające” – tj. na chwałę Mojżesza, jako symbolu przemijania posługi wobec Starego Prawa., ażeby synowie Izraela nie patrzyli na kres tego, co było przemijające. 14 Ale stępiały ich umysły. I tak aż do dnia dzisiejszego, gdy czytają Stare Przymierze, pozostaje [nad nimi] ta sama zasłona 3 ,14  „Zasłona” – inni tłum.: „pozostaje zakryte Stare Przymierze”; „odsłania się” – dosł.: „znika”., bo odsłania się ona w Chrystusie. 15 I aż po dzień dzisiejszy, gdy czytają Mojżesza, zasłona spoczywa na ich sercach. 16 A kiedy ktoś zwraca się do Pana, zasłona opada 3 ,16  Por. Wj 34 ,34 .. 17 Pan zaś – to Duch 3 ,17  Tzn. bądź Chrystus jest Duchem, dającym nowe życie (1  Kor 15 ,45 ), życie wolnych ludzi – zatem mowa tu o pewnej tożsamości Chrystusa z Duchem Świętym w zakresie działania w Kościele; bądź Chrystus odsłania duchowy (por. 3 ,6 ) sens Prawa, wyzwalający od śmiercionośnej „litery”; bądź Panem w 3 ,16 (Wj 34 ,34 ) jest Duch Święty., a gdzie jest Duch Pański – tam wolność. 18 My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się 3 ,18  „Wpatrujemy się” – inni tłum.: „odbijamy w sobie”; „jasność Pańską” – tzn. jasność samego Chrystusa; „za sprawą Ducha Pańskiego” – tzn. blask Chrystusa przejawia się w działalności Ducha Świętego lub w sensie ducha przeciwstawionego „literze” (3 ,6 ). w jasność Pańską jakby w zwierciadle; za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodabniamy się do Jego obrazu.